Printlijnen, krasjes en witte randjes: wat is normaal bij Japanse Pokémon-kaarten?

Je opent een pakje, haalt je beste kaart eruit en ziet het meteen: een lijn door het folie, een wit puntje aan de rand of een haarfijn krasje. Is dat een fout? Heb je pech gehad met je box? Of hoort het erbij?

Meestal hoort het erbij. Pokémon-kaarten worden in enorme aantallen gedrukt, gesneden en verpakt, en geen enkele kaart komt precies gelijk uit de machine. In dit artikel leggen we uit wat ontwerp is, wat normale productievariatie is en wanneer je wél met een echte fabrieksfout te maken hebt.

Eerst: wat hoort gewoon bij het ontwerp?

Veel verzamelaars schrikken van patronen die er bewust op zitten. Zeker bij de nieuwere Japanse sets, waar veel kaarten holografisch zijn, is het verschil tussen ontwerp en fout niet altijd meteen te zien.

Future-kaarten: het pixel- of rasterpatroon

Sinds het Scarlet & Violet-tijdperk bestaan er Paradox-Pokémon in twee smaken: Future en Ancient. Op Japanse kaarten herken je ze aan het label 未来 (mirai, toekomst) of 古代 (kodai, oudheid) rechtsboven. Future-kaarten, zoals Iron Thorns, Iron Treads en Iron Crown ex, hebben bewust een digitaal ogend stippen- of rasterpatroon in de achtergrond en het tekstvak. Onder een lamp lijkt dat soms op een drukfout, maar het is precies zo ontworpen. Leg twee Future-kaarten uit dezelfde set naast elkaar en je ziet hetzelfde patroon.

Ancient-kaarten: de steenstructuur

Ancient-kaarten, zoals Koraidon, Roaring Moon en Great Tusk, hebben juist een ruwe, stenen uitstraling in het kaartvlak. Ook dat is ontwerp.

Holopatronen en reliëf

In een set als Terastal Festival ex (SV8a) is elke kaart holografisch. Het folie heeft een vast patroon van banen, vlakken of sterretjes, en dat patroon verschilt per zeldzaamheid. Ex-kaarten (RR) en hoger hebben daarnaast een voelbare reliëfstructuur. Wil je weten wat al die afkortingen betekenen, lees dan AR, SAR, SR en UR uitgelegd.

Foto's liegen een beetje

Een telefooncamera en holofolie gaan slecht samen. Het folie breekt licht in strepen, en de camera maakt daar door moiré soms harde lijnen of ruitjes van. Wat op een foto als een zware printlijn oogt, is met het blote oog vaak nauwelijks te zien. Beoordeel een kaart daarom altijd bij daglicht, zonder flits, en draai hem een paar keer in het licht.

Normale productievariatie

Naast het ontwerp is er variatie die gewoon in het productieproces zit. Die zie je in elke drukgang, bij Japanse én Engelse kaarten en bij elke verkoper.

Printlijnen

Holofolie wordt op grote rollen aangebracht. Waar de rol een naad of een oneffenheid heeft, kan een lichte lijn of baan in het folie ontstaan. Bij de ene drukgang is dat nauwelijks te zien, bij de andere wat duidelijker. Een lichte printlijn is dus geen teken dat je box niet klopt, maar van de drukgang waar hij vandaan komt.

Witte randjes en ruwe snijranden

Kaarten worden uit grote vellen gestanst. Een snijmal slijt, en een iets bottere mal laat een ruwe rand of een wit puntje achter, vooral aan de achterkant. Verzamelaars noemen dat whitening. Het verschilt per productierun, waardoor de ene box er meer last van heeft dan de andere.

Krasjes in het folie

In een Japans High Class-pakje zitten tien kaarten die allemaal holo zijn, strak op elkaar geperst. Tijdens het verpakken en het transport schuren ze langs elkaar. Dat kan haarfijne krasjes in het folie geven, al voordat het pakje ooit is geopend.

Centrering en drukpuntjes

Een kaart die niet perfect in het midden gesneden is, heeft aan de ene kant een bredere rand dan aan de andere. Ook kleine drukpuntjes of kleurverschillen tussen drukgangen komen voor. Japanse kaarten staan erom bekend dat dit gemiddeld netjes is, maar perfect is geen enkele drukgang.

En wanneer is het wél een fabrieksfout?

Er is een duidelijk verschil tussen variatie en een echte fout. Van een fabrieksfout spreek je bij:

• een kaart die gescheurd, gevouwen of met een scherpe knik uit een verzegeld pakje komt;
• kaarten die aan elkaar vastgeplakt zitten;
• een pakje met minder kaarten dan er horen te zitten;
• een ernstige misdruk, zoals een ontbrekende of flink verschoven afbeelding of tekst.

Een licht kromme kaart is overigens bijna nooit een fout. Dat komt door luchtvochtigheid en trekt meestal vanzelf bij. Hoe dat werkt, lees je in kromme Pokémon-kaarten: oorzaak en oplossing.

Wat betekent dit voor grading?

Gradingbedrijven zoals PSA, BGS en CGC kijken naar vier dingen: centrering, hoeken, randen en oppervlak. Printlijnen, krasjes en whitening tellen daarin mee. Een kaart met een zichtbare printlijn of een wit randje haalt dus minder snel de hoogste score. Dat is geen reden om hem niet in te sturen, wel om vooraf kritisch te kijken. In Japanse kaarten laten graden: PSA, BGS of CGC? en waarom Japanse kaarten beter scoren bij grading lees je meer.

Een tip: bekijk een kaart die je wilt insturen onder een lamp die je schuin houdt, met een loep of de zoom van je telefoon. Zo zie je krasjes en printlijnen die je anders mist.

Hoe voorkom je dat het erger wordt?

Een deel van de krasjes en randjes ontstaat niet in de fabriek, maar bij het openen. Kaarten over elkaar schuiven om ze te bekijken, ze op tafel leggen of met een nagel langs een rand gaan: het gaat snel. In zo open je een boosterpakje zonder je kaarten te beschadigen staat stap voor stap hoe je dat voorkomt, en in Pokémon-kaarten goed bewaren hoe je ze daarna in topstaat houdt.

Hoe wij hiermee omgaan

Wij openen geen boosterpakjes. Boxen en cases verkopen we fabrieksverzegeld, en ook onze losse pakjes blijven dicht tot jij ze openmaakt. Wat erin zit en in welke staat, zien wij dus ook pas als jij het ziet. Normale productievariatie beschouwen we daarom niet als een gebrek, maar een echte fabrieksfout lossen we op. Hoe je iets meldt en wat we dan doen, staat op onze pagina Printlijnen, holopatronen en fabrieksvariatie.

Bekijk onze losse Japanse boosterpakjes →